Στη κόρη, μετά την επιτυχία της.

" Για τη ζωή μας την ίδια δεν είμαι αισιόδοξος. Νομίζω ότι έχουμε ένα κενό πολλών ετών μπροστά μας. Όσοι μπορέσουν, δημιουργώντας, να πηδήξουν και να γαντζωθούν στην αντιπέρα όχθη, θα διασωθούν".
Κ. Τσόκλης

Το άλλο, όμως, είναι καθοριστικό. Το μοντέλο που δυσκολεύονται να αφήσουν πίσω τους ΝΔ και Πασόκ, και θέλει να επαναφέρει ακόμα ισχυρότερο ο Σύριζα, έχει τελειώσει στο σύγχρονο κόσμο.

Η καλύτερη ανάλυση της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας από τον Φ. Γεωργελέ στην Athens Voice.

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/396/edito-396

Το κακό είναι ότι δεν έχει για άλλη μια φορά το "δια ταύτα" και ήρθε η ώρα να σηκωθώ να πάω να ψηφίσω.

Αυτά που με τρομάζουν.

και δείχνουν τι ακόμα μας περιμένει...

Εσύ τι ποσοστό καρδιάς έχεις;

Ευχαριστώ Χρήστο (Μιχαηλίδη βεβαίως) αν μου επιτρέπεις να σε λέω έτσι.

MY FAVOURITE THINGS
Μια στήλη, με τα αγαπημένα μου πράγματα - όποτε θυμάμαι, θα προσθέτω μερικά:

*********************
Να μαγειρέυω για φίλους στο σπίτι.
Η πρώτη, μεγάλη γουλιά μπίρας μια ζεστή μέρα του καλοκαιρού.
Να βλέπω δακρύβρεχτες ταινίες στην τηλεόραση.
Νά περπατώ ξυπόλιτος.
Να ετοιμάζομαι για ταξίδι.
Να μην θέλω να τελειώσει ένα καλό βιβλίο που διαβάζω.
Ν' ακούω βροχή. Νά περιμένω αγαπημένο μου πρόσωπο στο αεροδρόμιο. Να παίζω γκολφ.
Sitting on the dock of the bay. Wasting time. Ottis Reading. Singing in the rain.
To σπαγγέτι Μπολονέζ.
Τα κίτρινα φώτα στους δρόμους του Λονδίνου, μια νυχτα με ομίχλη.
Να γράφω τις σκέψεις μου. Ν'ανακαλύπτω καινούργιες μουσικές.
Να παρακολουθώ ενδιαφέρουσες παραστάσεις στην Επίδαυρο.
Να περπατώ στο Λονδίνο. Να κάθομαι σε κάποιο πάρκο του, και να διαβάζω ένα βιβλίο.
Να ταξιδεύω με τρένο, όχι του ΟΣΕ.
Η βαρελίσια, μαλακή φέτα Βόνιτσας. Οι σοκολάτες Godiva.
Η Λέσχη του Δίσκου, στην Στοά της Όπερας, Ακαδημίας 57, στην Αθήνα.
Τα Μπριζολάκια του Τέλη, στην οδό Ευριπίδου 86, κοντά στη Πλατεία Κουμουνδούρου, Αθήνα. Να φαντάζομαι. Να ονειρεύομαι. Να δοκιμάζω. Να προσεύχομαι.
Ν' ακούω την 9η του Μπετόβεν.
Οι τυρόπιτες κουρού του "Γρηγόρη".
Το Cabernet Sauvignon του Χατζιμιχάλη.

Να φαντάζομαι, πάλι. Να παρατηρώ. Να σημειώνω. Και να αναπλάθω ιστορίες.
Να περνάω ώρες σε βιβλιοπωλείο.
Παλιά, όταν παίρναμε το κυριακάτικο φαγητό μας στον φούρνο. Αρνάκι με πατάτες. Αρνάκι γιουβέτσι σε γάστρα. Γεμιστά - ντομάτες, πιπεριές. Το λευκό τραπεζομάντηλο. Λινό πετσέτες στο τραπέζι. Το νερό σε ασημένια κανάτα.
Σε έναν ερημικό κι απάνεμο κολπίσκο, κάπου στην Ελλάδα, μόνος, να κάνω πως ψαρεύω.
 Η 9η του Μπετόβεν. Η 5η του Μάλερ. Η όπερα Don Giovanni του Μότσαρτ.
Να πηγαίνω στο γήπεδο με τον Μιχάλη μου.
Να ταξιδεύω στο Αιγαίο. Με το πλοίο, και με τη φαντασία μου.
Η Κύπρος που ακόμα δεν έχω ανακαλύψει. (Όση ξέρω, μέχρι τώρα, δεν μου "λέει" και πολλά πράγματα).
Τα πέτρινα σπίτια, με μεγάλη αυλή γύρω-γύρω.
Κάθε τραγούδι του Χατζιδάκι. Μά κάθε...
Να μπαίνω σε άγνωστους, επαρχιακούς δρόμους, κι' όπου με βγάλει.
Να περπατώ πλάι σε ποτάμι, ή ρυάκι.Το ουίσκι Haig, σε χαμηλό ποτήρι, με πολύ πάγο, και λίγο νερό.



Να πηγαίνω με τα πόδια από την Oxford Street, στο Λονδίνο, μέχρι το Covent Garden, από μικρά στενάκια.
Η κεντρική αγορά της Αθήνας (λαχαναγορά, κρεαταγορά και ψαραγορά), και οι πέριξ δρόμοι. Το πιο ζωντανό μέρος της πόλης.
Η αγρυπνία. Το κερί. Τα βότσαλα. Τα κοχύλια. Η άμμος. Το σταφύλι.
Η Μαλαγουζιά (ποικιλία λευκού κρασιού) του Γεροβασιλείου.
Να φεύγω από την Ελλάδα. Να επιστρέφω στην Ελλάδα. Να απομακρύνομαι.
Να φτιάχνω παζλ πολλών κομματιών.
Να διαβάζω, και να ξαναδιαβάζω τον Μικρό Ναυτίλο του Ελύτη.
Να βλέπω και να ξαναβλέπω την κινηματογραφική ταινία "Γκάντι", του Ατένμπορο.
Να χαζεύω βιντεάκια στο YouTube.
Να κάνω βόλτες σε λιμάνια, παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν γύρω. Τα πλοία που έρχονται, τα πλοία που πάνε. Τα εμπορεύματα που φορτώνονται. Τα εμπορεύματα που ξεφορτώνονται. Τους ναυτεργάτες. Τους λιμενικούς. Τους γερανούς. Τον κόσμο που πηγαινοέρχεται.
Οι λειτουργίες της Μεγάλης Σαρακοστής. Τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής.
Τα τσιπουράδικα στον Βόλο. Η κυπριακή φλαούνα.
Τα δελφίνια. Τα πετρόψαρα.
Ο Δρόμος, του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Τα μπαράκια στην Πλατεία Μαβίλη.
Τα ψιλικατζίδικα. Τα τρένα που φύγαν.

Δεν θα αφαιρούσα ΟΎΤΕ ΈΝΑ μα ούτε ένα από αυτά τα favourite things. Ίσως κάποιες ενστάσεις για τον συγκεκριμένο Μάλερ, την έλλειψη καφέ και τσιγάρου έστω ηλεκτρονικού... και φωτογραφιών που πρόσθεσα. Α! ξέχασα και το χειρουργείο ...

Καλά όλα αυτά, αλλά ως πότε θα ανέχομαι τον καθημερινό φασισμό που δεν έχει μαύρο χρώμα ;

Δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ αυτό το καλοκαίρι. Οι εκπλήξεις των εκλογών της
6ης Μαΐου ήταν περισσότερες από όσες μπορούσε να καταναλώσει η ελληνική κοινωνία. Να αυτοκαταναλώσει μάλλον, γιατί αυτή τις δημιούργησε. Ελλάς το μεγαλείο σου: ένα νεοναζιστικό μόρφωμα βρέθηκε πρώτο τραπέζι πίστα, ένας πρώην υφυπουργός ίδρυσε κόμμα με τα απόνερα της ΝΔ και πήρε 10%, τα δύο μεγάλα κόμματα πήραν μαζί μικρότερο ποσοστό από όσο έπαιρνε το καθένα μόνο του και ένα βαβυλωνιακό κόμμα της Αριστεράς προέκυψε ως κόμμα εξουσίας.

Γ. Λακόπουλος 

Για τα υπολείμματα των τέως μεγάλων, που μας βασανίζουν ακόμα, που έχουν πεθάνει και δεν τους το είπε ακόμα κάποιος... Θα μιλήσουμε την Κυριακή.

15 χρόνια πριν

«Αν μπορούσατε να γυρίσετε 15 χρόνια πίσω ποια πράγματα που τότε βλέπατε σωστά, τώρα θα θεωρούσατε λάθος;»

«Θα ψήφιζα τον νόμο Γιαννίτση, θα στήριζα την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυρίας Γιαννάκου, την χωροταξική μεταρρύθμιση Μάνου και Τρίτση, τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, θα στήριζα αποκρατικοποιήσεις ΔΕΚΟ και άλλω οργανισμών, θα συμφωνούσα με τις προτάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το μακεδονικό με σύνθετη ονομασία, μακριά από συλλαλητήρια του εθνικιστικού λαικισμού, τα εμπάργκο, τα καμποτάζ και τις αηδίες. Επίσης δεν θα θεωρούσα ότι ο κρατισμός και το δημόσιο συμφέρον είναι ταυτόσημες έννοιες. Έχουμε καταλάβει πια ότι μάλλον είναι έννοιες αντίθετες. Όπως και άλλα ιδεολογήματα που είναι πια στον αέρα λόγου χάρη «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή του επενδυτή, του επιχειρηματία, του αγρότη, του συνδικαλιστή, της πλουτοκρατίας, του Θεού, των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, των ελλήνων, των ξένων. Νόμος είναι το δίκιο. Τελεία. Σκέτο».

Αγαπητέ κ. Ψαριανέ! Υποκλίνομαι στην καθαρή ματιά. Στην μία από τις λίγες αληθινή αυτοκριτική που μ΄αξίωσε ο Θεός της χώρας μου να εισπράξω από πολιτικό άνδρα. Τελεία!        

Σαν μουσικός στην ορχήστρα του Τιτανικού

Πως να αισθάνονταν άραγε αυτοί οι μουσικοί; και μάλιστα πάνω που είχαν μάθει τα κομμάτια που έπαιζαν μετά από πολλές επίπονες πρόβες και προσπάθεια ετών... Έδωσαν την καλύτερη εκτέλεση τους και πήγαν στον πάτο. Το κοινό δίπλα τους δεν άκουγε. Έψαχνε για σωσίβιες λέμβους.

Ο καλύτερος φωτογράφος

Tord Gustavsen Trio - Quartet

tmichael_bergen 19:53
Just soaked in some soul healing jazz from #Tord Gustavsen Quartet @Nattjazz. Maestro pianist Tord G becomes one with the piano. Brilliant!!
fionatalkington 9h
Seeing the joy & inspiration on the faces of audience @tordg concert @BathMusicFest last night made the world seem a better place.


Μερικά από τα σχόλια στο Tweeter για τη χθεσινή συναυλία τους, στο Λονδίνο.

Δική μου ανακάλυψη μέσω των εκπομπών Late Junction του BBC3. Πρόκειται για νορβηγό πιανίστα και το συγκρότημα του. Καταπληκτική ατμόσφαιρα μέσα από τη μουσική τους, μερικές φορές θυμίζει Χατζηδάκη.

Ο Frederic Boissonas στην Ελλάδα 1911 - 1919

Μέρη που έχω περπατήσει, μέρη που έχω ζήσει. Πλάκα, Ζάππειο, Χανιά.

Η εκατοστή ανάρτηση

 99 αναρτήσεις πριν - εδώ πάλι στη Πετριά της Εύβοιας που ξεκίνησε δύο χρόνια πριν αυτό το blog , με την υπόσχεση να γράφεται κάτι μόνο αν υπάρχει μια αλήθεια να ειπωθεί. Αυτό τηρήθηκε σίγουρα για αυτό είναι και τόσο λίγες οι αναρτήσεις.
Παρά το γεγονός ότι δεν με ενδιαφέρει η αναγνωσιμότητα αυτού του blog αλλά μόνο η αλήθεια του - είπαμε μια μποτίλια στο πέλαγος - ομολογώ ότι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν ανακάλυψα ότι είχε πάνω από 1900 επισκέψεις αυτό το διάστημα.
Προβλέπω για καθαρά προσωπικούς λόγους να υπάρχει σημαντική αύξηση των αναρτήσεων το επόμενο διάστημα, ελπίζοντας να ικανοποιώ τους άγνωστους αυτούς αναγνώστες..

Η εκατοστή ανάρτηση γράφηκε με πανσέληνο σε αυτές τις συνθήκες.