Οχι, λοιπόν, δεν τα φάγαμε μαζί. Αλλά τελικά όλοι φταίμε που φαγώθηκαν.

Αλήθειες που πληγώνουν από τον Γ. Πρετεντέρη εδώ

Ενεργός πολίτης

Διαβάστηκε στην ορκωμοσία της Ιατρικής σχολής Ηρακλείου στις 14-11-12

"Απο σήμερα θεωρούμαστε γιατροί, σε μια χώρα που δεν αναγνωρίζει πλέον το δικαίωμα στην περίθαλψη, που κλεινει τα νοσοκομεία της, που δεν πληρωνει τους γιατρους της, που πειναει. Που διωχνει στο εξωτερικο τη νεολαια της, ιδιως την σπουδασμένη νεολαία της.

Λέγαμε «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός». Δεν ξέραμε οτι θα ηταν αναγκη να το προσδιορισουμε ακομα περισσοτερο. Θέλω να γίνω ΓΙΑΤΡΟΣ. Θέλω να γίνω γιατρος ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ. Θέλω να δουλεψω σε δημόσιο νοσοκομειο, θελω να μπορω να ειμαι δίπλα σε οποιον με εχει αναγκη, θελω οι ασθενεις μου να μπορουν να φανε και να βρισκουν τα φαρμακά τους. Σ’αυτα τα θελω, εχουμε πολλα να συμβάλλουμε,και οφειλουμε να παλέψουμε.

Πολλες φορες μέσα στην σχολή μας προτάθηκε να φύγουμε στο εξωτερικό. Μας παρουσιαστηκε ως η μονη λύση. «Θα είναι καλύτερα, πιο εκπαιδευτικά, πιο καλοπληρωμένα». Διαφωνούμε. Δεν γίναμε γιατροί για να κανουμε καριέρα, για να αποκτήσουμε θέσεις περιοπής, για να κολυμπήσουμε στο χρήμα εις βάρος ασθενών. Ακόμα περισσοτερο, δεν γίναμε γιατροί για να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην δυστυχία που απλώνεται πλεον φανερά γύρω μας. Θα μείνουμε εδω να το παλέψουμε, απαιτείται αγώνας για να ορθοποδήσει μια χώρα που την έχουν φέρει στο χείλος του γκρεμού, απο αυτο τον αγώνα εμείς δεν θα λείψουμε. ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ."

Για να μη ξεχνάω και την ιατρική πλευρά μου.

Μάνος Χατζηδάκις

Σπιναλόνγκα 2012

Και κάπου εκεί ανάμεσα στα ερείπια με τους καθρέπτες του Τσόκλη, ο αιώνιος παρατηρητής.

Ομελέτα δεν γίνεται...

αν δεν σπάσεις τα αυγά.

Σημεία των καιρών... του τέλους εποχής.

Είμαστε στη θέση του ταλαίπωρου πιγκουίνου μπροστά στη φώκια λεοπάρδαλη, κρίμα και έχει τόσο ωραία μυτούλα. Για να μη μιλήσουμε για το χαριτωμένο περπάτημα του.

Δεν σηκώνεται από το κρεβάτι της...

για λιγότερο από 10000 δολάρια. Linda Evangelista το 1990.

Ιατρικές εξελίξεις μέρος β'

For colorectal cancer, Robert J. Mayer wrote in the New England Journal of Medicine that bevacizumab extended life by 4.7 months (20.3 months vs. 15.6 months) in the initial study, at a cost of $42,800 to $55,000.

Πρόκειται για το Avastin το αντικαρκινικό με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως.
Το ένα τέταρτο αυτών των χρημάτων αν δινόταν για την έγκαιρη διάγνωση και ενημέρωση του κοινού για τον καρκίνου του παχέος εντέρου, θα είχαμε θεαματική βελτίωση της επιβίωσης συνολικά και μάλιστα με άριστη ποιότητα ζωής.

Η πραγματικότητα είναι εκεί μπροστά μας. Η  βροχή στο τζάμι, μας εμποδίζει να την δούμε καθαρά.

Ξέρουμε...

Ξέρουμε ότι είμαστε περαστικοί

και ότι ύστερα από μας

τίποτε το αξιόλογο δεν θα έρθει...

Berthold Brecht

Το κακό είναι ότι αυτοί που τα αντιγράφουν, δεν προσέχουν τους επόμενους δύο στίχους:

Ελπίζω στους σεισμούς 

που μέλλονται να έρθουν.

Το κακό δυστυχώς δεν είναι μόνο για αυτούς, αλλά και για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Respira

Κουράστηκα, επίσης, να υποδεικνύω παραδείγματα σωστής επικοινωνιακής αντιμετώπισης μιας απεργίας, με βάση όσα γίνονται σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία κατά σύμπτωση μάλλον, ανήκουμε. Με πιο σωστά κριτήρια, έπρεπε να ήμασταν ... πολύ εκτός. Διότι "πολύ εκτός" είμαστε. Και η "τιμημένη Ιστορία" μας, δεν φτάνει...

Όλες αυτές οι πικρές σκέψεις πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου, μόλις έλαβα από φίλο καλό ένα link για αυτό το βιντεάκι, στο οποίο η Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων της Ισπανίας (φαντασθείτε, δηλαδή, την δική μας ΓΣΕΕ), προσκαλεί τον κόσμο να συμμετάσχει στην πανεργατική απεργία της στις 14 Νοεμβρίου εναντίον των μέτρων λιτότητας που έχουν φέρει τον κόσμο σε απόγνωση.

Το βίντεο έχει τίτλο "Ανάπνευσε". Δείχνει τι μπορεί να κάνει το "Σύστημα" στους ανθρώπους. Να τους αρνηθεί. Να τους αποκλείσει. Να τους καταπνίξει. Να τους ουδετεροποιήσει. Να τους ομαδοποιήσει. Να τους εξαπατήσει. Δείχνει, όμως, και ένα πράγμα που μπορεί να κάνουν οι άνθρωποι, και είναι ισχυρότερο ίσως από όλα αυτά: Να βγάλουν τη πλαστική σακούλα που τους φόρεσαν για να μην αναπνέουν, και να ουρλιάξουν!

Αξίζει, νομίζω, να δει κάποιος αυτό το βίντεο, όχι μόνο για να διαπιστώσει την τεράστια διαφορά μας από άλλους Ευρωπαίους (αυτό, μόνο μελαγχολία φέρνει), αλλά κυρίως για να δει πως για να επικοινωνηθεί καλύτερα ένα μήνυμα, υπάρχουν τρόποι πιο αποτελεσματικοί, με καλύτερη αισθητική, απ' ό,τι η σηκωμένη γροθιά και η τραχιά, "επαναστατική" φωνή μέσω ντουντούκας!

Χρήστος Μιχαηλίδης στο Protagon

Συνταξιούχος...

απολαμβάνει τη σύνταξη του.