Οργή

Σ΄ αυτούς που σπούδασαν ιατρική αλλά δεν ακούμπησαν ποτέ τους άρρωστο, δεν ξενύχτησαν σε εφημερία, δεν ένοιωσαν τι σημαίνει να χάνεται ένας άνθρωπος.

Γιατί δεν τους διαολοστέλνουμε; Γιατί τους αφήνουμε να αλωνίζουν;

Μαθήματα ζωής από τους ποδηλάτες της Νέας Υόρκης

και δεν υπάρχει φεγγάρι...

Arte Povera

Φαντάζεστε να μπορούσαν να γίνει upload και μυρωδιές;

Μ’ αλήθεια να σ’ αγάπησα – ή μην είν’ η ανατριχίλα
του ερχόμενου χειμώνα;

Ν.Λαπαθιώτης

Όμορφες - επικίνδυνες ανεμώνες στη Σίφνο

Νίκος Δήμου : σταθερή αξία κυρίως στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.

Δονούσα, εκεί είναι αλλιώς.

Σίφνος - Βουρλίδια 

Ανεμώνες καθόλου αθώες.

Από τις σημειώσεις μου

I used to want to change the world. Now I just want to leave the room with a little dignity.

Ο Λ. Κύρκος στον Σταύρο Θεοδωράκη

«Άκου φίλε... γράψε για την τρυφερότητα» μου γύρισε ξαφνικά την κουβέντα. Έτσι του άρεσε. Εκεί που σου μιλούσε για τα πολιτικά, άρχιζε τα «ποιητικά» του. «Χωρίς την τρυφερότητα δεν έχεις τίποτα. Τα χάνεις όλα. Είναι αναγκαία όσο ο αέρας».

Ο χρόνος μας... τελειώνει. Χρόνος για τα παιδιά που γίνανε αντράκια και δεσποινίδες, για καινούριες μουσικές, βιβλία, φωτογραφίες, χειρουργεία, εκδρομές, ανθρώπους, και αυτό με συνθλίβει.

Από το Protagon 

Τώρα, κοιτώ κλεφτά πάνω από το βιβλίο στην παραλία τα εφηβικά τους κορμάκια και νιώθω το σφίξιμο που φέρνει η συνειδητοποίηση πως  ο χρόνος μας  κοντά τους τελειώνει. Ο χρόνος που τότε,  όταν ξεκινούσαμε τις καλοκαιρινές διακοπές με τα παιδιά μας μωρά μας φαινόταν άπειρος, τώρα πια είναι πολύ περιορισμένος.

Και  παρόλο που η καρδιά μας χαίρεται  βλέποντας τους μικρούς μας εφήβους  να κάνουν τα πρώτα τους βήματα μακριά μας και να ταξιδεύουν προς τα όνειρά τους, δεν παύει  να λιώνει  για μια ξεχασμένη αγκαλιά πριν τον ύπνο,  τη μόνη στιγμή που ακόμα μπορούμε να τα νιώθουμε για λίγο μικρά, για λίγο δικά μας.

Για πολύ λίγο όμως.

We’re running out of time.

Από την μικρότερη αλλά ωραιότερη αμμουδιά της Αλοννήσου.

Σημεία των καιρών...

Από ζωντανή ηχογράφηση των Χαίνιδων για το BBC3.

Get this widget |     Track details   | eSnips Social DNA

Ήταν λέει κάποτε ένας φιλόζωος άνθρωπος, που τόσο πολύ αγαπούσε τα ζώα, που είχε καβούρια στις τσέπες του...

"Il mondo e un libro. Chi non viaggia ne legge una pagina soltanto.

Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο. Εκείνοι που δεν ταξιδεύουν, διαβάζουν μόνο μία σελίδα του." 

Άγιος Αυγουστίνος.

Δύστος Εύβοια. Μια μικρή γεύση από την πιο αποδοτική φωτογραφική εξόρμηση των τελευταίων 2 χρόνων. Μόνο τα πουλιά πάνε καλά σε αυτή τη χώρα. Κατά τα άλλα ετοιμάζομαι, με καινούργιο φακό, να συμμετάσχω στην καταγραφή των κοτσυφιών των συνοικιών της Αθήνας, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας. Ακούμε κάθε μέρα το αγλάισμα τους, που συνεχίζουν κόντρα στο θόρυβο της εποχής.  

ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 19 Απριλίου 2011

Ως βιολόγος, ο κ. Γουάτσον θα έχει πολλά να πει για εκείνους τους οργανισµούς οι οποίοι, µη µπορώντας να εξελιχθούν, µια µέρα πεθαίνουν. ∆εν ξέρω αν έχει υπόψη του το ιστορικό απολίθωµα που ακούει στο όνοµα «πανεπιστηµιακό άσυλο» και το οποίο, µε τους σπασµούς που παράγει,σκάει κάθε τόσο µύτη στη σκηνή της δηµόσιας ζωής.

∆εν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, υποθέτω, που είχε την ευκαιρία να το ζήσει σε όλη του τη δόξα. Πριν από µερικά χρόνια ο ιστορικός Στεφάν Κουρτουά, εκ των συγγραφέων του έργου «Η µαύρη βίβλος του κοµµουνισµού», είχε βρεθεί µπροστά στην ιστορική αλήθεια όταν ζηλωτές από τη θεολογική σχολή της ΚΝΕ τού είχαν απαγορεύει να µιλήσει. Απλά, τόσο απλά.

Τώρα βέβαια τα πράγµατα έγιναν διαφορετικά. Στην αίθουσα οι περισσότεροι γιουχάισαν τους ζηλωτές, τους απώθησαν και ένας καθηγητής της Ιατρικής άρπαξε τον υπερκινητικό µε το κοντάρι της σηµαίας που προσπάθησε να επιτεθεί στον 83χρονο νοµπελίστα. Λίγοι πρόσεξαν πως το πανό έγραφε τη λέξη: «Επιστήµη».

Κοινώς, τα παιδιά βρέθηκαν εκεί για να εγκαλέσουν τον κ. Γουάτσον και να αποκαταστήσουν την επιστηµονική τάξη. Ηθελαν να τον εµποδίσουν να µολύνει το ακροατήριό του µε τις «φασίζουσες» θεωρίες του περί του DNA της λευκής φυλής, µε τη «σεξιστική» συµπεριφορά του, ενδεχοµένως γιατί πίστευαν πως είναι συνεργάτης της Αστυνοµίας αφού το DNA χρησιµοποιείται πλέον στις έρευνές της για την ταυτοποίηση των ενόχων. Τα παιδιά την επιστηµονική αλήθεια διεκδικούσαν. Ή, εν πάση περιπτώσει, αυτό το µόρφωµα που στο µυαλό τους κατέχει τη θέση της αλήθειας, ένα συνονθύλευµα από µερικές σελίδες Προυντόν, κάτι φράσεις από Μαρξ, µπόλικη υποκουλτούρα από µπλογκ και προκηρύξεις και άφθονες δόσεις από το καφενόβιο θράσος που µοιράζει δηµοκρατικά στους κατόχους της η άγνοια.

Τα παιδιά είναι πρότυπα παραδείγµατα αυτού του υβριδικού είδους που εκτρέφει το ελληνικό πανεπιστήµιο.

Ενα είδος που πιστεύει πως η επιστηµονική γνώση είναι θέµα άποψης, πως οι απόψεις του είναι ισότιµες, αν όχι ανώτερες από την επιστηµονική γνώση και πως η επιστηµονική έρευνα είναι αντικείµενο διεκδίκησης, όπως η σωτηρία των µισθών.

Η παράδοση είναι µακρά. Στην «Αργώ» του Θεοτοκά ο φοιτητικός σύλλογος ψηφίζει για να αποφασίσει αν υπάρχει Θεός. Αυτά στον Μεσοπόλεµο θεωρούνταν λογοτεχνικά αξιοπερίεργα, αλλά τώρα αυτά έχουν νοµιµοποιηθεί, σε αυτά στηρίζεται η «δηµοκρατική» λειτουργία των εκπαιδευτικών µας ιδρυµάτων. ∆εν είναι µακριά η ηµέρα όπου θα ψηφίζουν για να εγκρίνουν τη Θεωρία της Σχετικότητας.

Οι φωνές, τα πανό, ή ο τραµπουκισµός µε στόχο έναν 83χρονο είναι τα συµπτώµατα µιας βαριάς ασθένειας, της ήττας του ελληνικού πανεπιστηµίου.

Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον!

Ο τραµπουκισµός µε στόχο έναν 83χρονο είναι τα συµπτώµατα της ήττας του ελληνικού πανεπιστηµίου

Αλήθειες που επιτέλους κάποιος πρέπει να πει. Το θέμα είναι πόσοι θα τις ακούσουν.

Elisabeth Taylor στο "Boom" του Joseph Losey και αν δεν σας αρέσει η ταινία, θα σας εντυπωσιάσει το σπίτι και το σκηνικό στη Σαρδηνία - Capo Caccia. Πολύ καλή η μουσική επίσης, δεν θα αναφερθούμε στην ηθοποιία...

Αυτός είναι πραγματικός λάτρης των εικόνων, αφού έβαλε πάνω στη μεγάλη στολή του δικού του παραληρήματος, κατά την επίσκεψη του, το 2009, στον ομότεχνο του Μπερλουσκόνι, φωτογραφία ενός ήρωα της Λιβύης από τον αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία της Ιταλίας...

Παρά τις επιφυλάξεις κάποιων, η άνοιξη ήρθε...

Ισπανία μετά 9 χρόνια τελείωσε η ταινία. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Πόσα μεσολάβησαν από την λήψη μέχρι την προβολή... σε μια παραδοσιακή ισπανική βραδιά. Τώρα ετοιμαζόμαστε για την ΙΤΑΛΙΚΗ βραδιά.

Μετά τα βαφτίσια, βάλαμε στο μωρό τα πρώτα ρουχαλάκια του.

Τελευταίο post για το Βερολίνο. 

Η αρχή της ταινίας, τα λέει όλα και είναι το καμάρι μας.

Εδώ σε χαμηλή ποιότητα Mp4

Και για να μη νομίζετε ότι είμαστε από μια οποιαδήποτε οικογένεια... το οικόσημο μας από τα βενετσιάνικα αρχεία στα Χανιά... 

Όταν βάζεις τον ασθενή στο επίκεντρο της συμβουλευτικής διαδικασίας, παίρνεις ένα ισχυρό (σ.σ. θεραπευτικό) αποτέλεσμα, που δεν ισχύει όταν ένας (σ.σ. συμβατικός) γιατρός αντιμετωπίζει ένα ασθενή απλώς σαν μια ασθένεια που περπατάει.

Το βρήκα κάπου - δεν θυμάμαι που - αλλά είναι τόσο αληθινό. Όσες φορές υπήρξε πρόβλημα, έγινε διότι δεν ακολουθήσαμε αυτό τον κανόνα.

Βερολίνο το τείχος με τα μάτια της νέας γενιάς.

Για τον συνάδελφο, που του αρέσουν τα μακρυά αυτοκίνητα.

Μαγικές εικόνες στο ενυδρείο του Βερολίνου. Μετά στο editing ακούσαμε κάποιο ενοχλητικό πιτσιρίκι να φωνάζει συνέχεια. Ο εγκέφαλος μας το είχε απορρίψει. Το μικρόφωνο όμως το έγραψε. Ένα κλικ ήταν αρκετό για να εξαφανιστεί. Τι κρίμα που δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και σε όλα τα άλλα που μας ενοχλούν.

Βερολίνο με ήλιο και ιστορία.

Δρέσδη την ιστορία την μάθαμε μετά.

Ο Κεμάλ (Η ιστορία ενός τραγουδιού)

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής,
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,

που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και έναν καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι,   μουχλιασμένο το νερό.
Στη Μοσούλη, τη Βασόρα , στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
Τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.
Απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει τη θηλιά.
Μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δυο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ΄ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που απ΄ τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα...