Ο χρόνος μας... τελειώνει. Χρόνος για τα παιδιά που γίνανε αντράκια και δεσποινίδες, για καινούριες μουσικές, βιβλία, φωτογραφίες, χειρουργεία, εκδρομές, ανθρώπους, και αυτό με συνθλίβει.

Από το Protagon 

Τώρα, κοιτώ κλεφτά πάνω από το βιβλίο στην παραλία τα εφηβικά τους κορμάκια και νιώθω το σφίξιμο που φέρνει η συνειδητοποίηση πως  ο χρόνος μας  κοντά τους τελειώνει. Ο χρόνος που τότε,  όταν ξεκινούσαμε τις καλοκαιρινές διακοπές με τα παιδιά μας μωρά μας φαινόταν άπειρος, τώρα πια είναι πολύ περιορισμένος.

Και  παρόλο που η καρδιά μας χαίρεται  βλέποντας τους μικρούς μας εφήβους  να κάνουν τα πρώτα τους βήματα μακριά μας και να ταξιδεύουν προς τα όνειρά τους, δεν παύει  να λιώνει  για μια ξεχασμένη αγκαλιά πριν τον ύπνο,  τη μόνη στιγμή που ακόμα μπορούμε να τα νιώθουμε για λίγο μικρά, για λίγο δικά μας.

Για πολύ λίγο όμως.

We’re running out of time.

Από την μικρότερη αλλά ωραιότερη αμμουδιά της Αλοννήσου.