Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

Η ιστορία μιας λήψης.

Πόσες φορές νομίζετε ότι θα υπάρχει η δυνατότητα να μαζευτούν τρεις γενιές μπροστά στο φακό.









Και μάλιστα να καταγραφεί μια συγκυρία, που δεν θα περίμενε κάποιος ότι θα συμβεί μετά τη βαρυστομαχιά του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Μπορείτε να διαλέξαμε μία σαν official, όλες όμως έχουν κάτι να πουν. Και του χρόνου, όλοι παρόντες.

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012

Η γενιά του 60 και 70

Είναι ένα από τα πολλά email που έρχονται καθημερινά. Τα περισσότερα δεν αξίζουν ή είναι αδιάφορα. Αυτό όμως είναι διαμάντι, τόσο για το κείμενο όσο και για τις φωτογραφίες.


Η γενιά του 60 και 70
Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατουσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες,ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.
Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.



Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.


 Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.








  Περισσότερα

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Bertrand Russel


Μερικοί "προοδευτικοί στoχαστές" νομίζουν πως όποιος διαφέρει στις απόψεις του από την γενική γνώμη, έχει κατ' ανάγκην δίκιο. - ΜΠΕΡΤΡΑΝΤ ΡΑΣΕΛ, 1872-1970, Άγγλος μαθηματικός και φιλόσοφος. (Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, σχεδόν αιωνόβιος πια  είχε δώσει μια συνέντευξη στο BBC, αλλά απαίτησε κατά την διάρκεια αυτής, να τον αφήσουν να καπνίζει την πίπα του. Ο δημοσιογράφος δεν αντιστάθηκε, και κάποια στιγμή, στη συνέντευξη, τον ρώτησε. "Πως καταφέρατε και ζήσατε τόσα χρόνια, καπνίζοντας και πίνοντας ασυστόλως;". Χαμογέλασε υπόκωφα ο Ράσελ, και του απάντησε "Very simple. No exercise!". Δηλαδή, "πολύ απλά, δεν έκανα ποτέ μου γυμναστική"!...

Russell was one of 24 survivors (among a total of 43 passengers) in an aeroplane crash in Hommelvik in October 1948. He said he owed his life to smoking since the people who drowned were in the non-smoking part of the plane.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Οχι, λοιπόν, δεν τα φάγαμε μαζί. Αλλά τελικά όλοι φταίμε που φαγώθηκαν.

Αλήθειες που πληγώνουν από τον Γ. Πρετεντέρη εδώ


Ενεργός πολίτης

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Διαβάστηκε στην ορκωμοσία της Ιατρικής σχολής Ηρακλείου στις 14-11-12




"Απο σήμερα θεωρούμαστε γιατροί, σε μια χώρα που δεν αναγνωρίζει πλέον το δικαίωμα στην περίθαλψη, που κλεινει τα νοσοκομεία της, που δεν πληρωνει τους γιατρους της, που πειναει. Που διωχνει στο εξωτερικο τη νεολαια της, ιδιως την σπουδασμένη νεολαία της.

Λέγαμε «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός». Δεν ξέραμε οτι θα ηταν αναγκη να το προσδιορισουμε ακομα περισσοτερο. Θέλω να γίνω ΓΙΑΤΡΟΣ. Θέλω να γίνω γιατρος ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ. Θέλω να δουλεψω σε δημόσιο νοσοκομειο, θελω να μπορω να ειμαι δίπλα σε οποιον με εχει αναγκη, θελω οι ασθενεις μου να μπορουν να φανε και να βρισκουν τα φαρμακά τους. Σ’αυτα τα θελω, εχουμε πολλα να συμβάλλουμε,και οφειλουμε να παλέψουμε.

Πολλες φορες μέσα στην σχολή μας προτάθηκε να φύγουμε στο εξωτερικό. Μας παρουσιαστηκε ως η μονη λύση. «Θα είναι καλύτερα, πιο εκπαιδευτικά, πιο καλοπληρωμένα». Διαφωνούμε. Δεν γίναμε γιατροί για να κανουμε καριέρα, για να αποκτήσουμε θέσεις περιοπής, για να κολυμπήσουμε στο χρήμα εις βάρος ασθενών. Ακόμα περισσοτερο, δεν γίναμε γιατροί για να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην δυστυχία που απλώνεται πλεον φανερά γύρω μας. Θα μείνουμε εδω να το παλέψουμε, απαιτείται αγώνας για να ορθοποδήσει μια χώρα που την έχουν φέρει στο χείλος του γκρεμού, απο αυτο τον αγώνα εμείς δεν θα λείψουμε. ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ."

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Σπιναλόνγκα 2012



Και κάπου εκεί ανάμεσα στα ερείπια με τους καθρέπτες του Τσόκλη, ο αιώνιος παρατηρητής.

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Σημεία των καιρών... του τέλους εποχής.


Είμαστε στη θέση του ταλαίπωρου πιγκουίνου μπροστά στη φώκια λεοπάρδαλη, κρίμα και έχει τόσο ωραία μυτούλα. Για να μη μιλήσουμε για το χαριτωμένο περπάτημα του.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Δεν σηκώνεται από το κρεβάτι της...


για λιγότερο από 10000 δολάρια. Linda Evangelista το 1990.

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012

Ιατρικές εξελίξεις μέρος β'

For colorectal cancer, Robert J. Mayer wrote in the New England Journal of Medicine that bevacizumab extended life by 4.7 months (20.3 months vs. 15.6 months) in the initial study, at a cost of $42,800 to $55,000.

Πρόκειται για το Avastin το αντικαρκινικό με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως.
Το ένα τέταρτο αυτών των χρημάτων αν δινόταν για την έγκαιρη διάγνωση και ενημέρωση του κοινού για τον καρκίνου του παχέος εντέρου, θα είχαμε θεαματική βελτίωση της επιβίωσης συνολικά και μάλιστα με άριστη ποιότητα ζωής.

Η πραγματικότητα είναι εκεί μπροστά μας. Η  βροχή στο τζάμι, μας εμποδίζει να την δούμε καθαρά.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Ξέρουμε...

Ξέρουμε ότι είμαστε περαστικοί
και ότι ύστερα από μας
τίποτε το αξιόλογο δεν θα έρθει...

Berthold Brecht

Το κακό είναι ότι αυτοί που τα αντιγράφουν, δεν προσέχουν τους επόμενους δύο στίχους:

Ελπίζω στους σεισμούς 
που μέλλονται να έρθουν.

Το κακό δυστυχώς δεν είναι μόνο για αυτούς, αλλά και για όλους εμάς τους υπόλοιπους.


Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Respira




Κουράστηκα, επίσης, να υποδεικνύω παραδείγματα σωστής επικοινωνιακής αντιμετώπισης μιας απεργίας, με βάση όσα γίνονται σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία κατά σύμπτωση μάλλον, ανήκουμε. Με πιο σωστά κριτήρια, έπρεπε να ήμασταν ... πολύ εκτός. Διότι "πολύ εκτός" είμαστε. Και η "τιμημένη Ιστορία" μας, δεν φτάνει...

Όλες αυτές οι πικρές σκέψεις πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου, μόλις έλαβα από φίλο καλό ένα link για αυτό το βιντεάκι, στο οποίο η Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων της Ισπανίας (φαντασθείτε, δηλαδή, την δική μας ΓΣΕΕ), προσκαλεί τον κόσμο να συμμετάσχει στην πανεργατική απεργία της στις 14 Νοεμβρίου εναντίον των μέτρων λιτότητας που έχουν φέρει τον κόσμο σε απόγνωση.

Το βίντεο έχει τίτλο "Ανάπνευσε". Δείχνει τι μπορεί να κάνει το "Σύστημα" στους ανθρώπους. Να τους αρνηθεί. Να τους αποκλείσει. Να τους καταπνίξει. Να τους ουδετεροποιήσει. Να τους ομαδοποιήσει. Να τους εξαπατήσει. Δείχνει, όμως, και ένα πράγμα που μπορεί να κάνουν οι άνθρωποι, και είναι ισχυρότερο ίσως από όλα αυτά: Να βγάλουν τη πλαστική σακούλα που τους φόρεσαν για να μην αναπνέουν, και να ουρλιάξουν!

Αξίζει, νομίζω, να δει κάποιος αυτό το βίντεο, όχι μόνο για να διαπιστώσει την τεράστια διαφορά μας από άλλους Ευρωπαίους (αυτό, μόνο μελαγχολία φέρνει), αλλά κυρίως για να δει πως για να επικοινωνηθεί καλύτερα ένα μήνυμα, υπάρχουν τρόποι πιο αποτελεσματικοί, με καλύτερη αισθητική, απ' ό,τι η σηκωμένη γροθιά και η τραχιά, "επαναστατική" φωνή μέσω ντουντούκας!

Χρήστος Μιχαηλίδης στο Protagon

Συνταξιούχος...


απολαμβάνει τη σύνταξη του.

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

The Simpsons



Τους γνώρισα από το γιο μου και κόλλησα. Η καλύτερη σάτιρα - παρουσίαση των ΗΠΑ, αλλά αυτό το επεισόδιο είναι το καλύτερο "Kiss Kiss Bang Bangalore" Season 17 Episode 17. Συνιστάται ανεπιφύλακτα. 

Μαντινάδα



Όσα ξοδεύγει ο άθρωπος 
τόσα ακριβώς αξίζει.
Τίποτα περισσότερο
όσα κι ανέ κερδίζει.

Στα Χανιά γραμμένη σε έναν τοίχο. Ο κρητικός δεν μιλά για τις φούσκες και τους δήθεν. Μιλά για τους καρμίρηδες που περιέβαλαν πάντα τη ζωή μας, ζώνοντας την με τη μιζέρια τους.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Η αριστερά του "ναι" δεν είναι αριστερά...


Αυτή θα ήταν, λοιπόν, μια εναλλακτική αριστερή στάση απέναντι στη στάση της «αντίστασης»: μια Αριστερά που δέχεται να μοιραστεί τις ευθύνες και τις θυσίες, σε συνθήκες εθνικής κρίσης, διεκδικώντας σε αντάλλαγμα τη δίκαιη κατανομή τους, μια τιμωρία των ενόχων της χρεοκοπίας και μια πραγματική, προοδευτική μεταρρύθμιση του σάπιου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου,
που χρεοκόπησε.
Και ο καθένας μπορεί να τη ζυγίσει: θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο αριστερή;

Π. Τσίμας - Τα Νεα σήμερα

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

Καρκίνος του παγκρέατος συνέχεια...


Effect of socioeconomic status on surgery for pancreatic adenocarcinoma; Seyedin S, Luu C, Stabile BE, Lee B; American Surgeon 78 (10), 1128-31 (Oct 2012)
Tags: Pancreatic Cancer
Read/Add Comments | Email This | Print This | PubMed
Survival for pancreatic cancer remains poor. Surgical resection remains the only chance for cure. The intent of this study was to investigate the role of socioeconomic status (SES) on resection rates for pancreatic adenocarcinoma. The National Cancer Institute's Surveillance, Epidemiology, and End results database was used to identify patients with pancreatic adenocarcinoma. Disease was deemed resectable or unresectable based on the extent of disease code. Median family income was used as a SES variable to compare patients who underwent resection with those who did not. Median family income was organized into three categories based on definitions from the national census: less than $34,680 (low income), $34,680 to $48,650 (middle), and greater than $48,650 (high income). A total of 5,908 patients with potentially resectable disease were included. A total of 3,331 patients did not have a surgical resection despite having resectable disease. Subgroup analysis of income status revealed that patients with a low or middle income were less likely to have a resection when compared with those with high income (33.0 vs 39.9 vs 45.8%, P = 0.0001). Multivariate analysis revealed that low and middle SES and race were significant predictors of resection. Ongoing study of access to health care may help define the means to eliminate the disparities in the care of patients with pancreatic adenocarcinoma.

Για να απαλύνω τις εντυπώσεις:

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Τι έμαθα σήμερα.

"In God we trust; all others must bring data"

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Καρκίνος του παγκρέατος με μεταστάσεις.


Η έλευση των στοχευμένων φαρμακευτικών παραγόντων ... οδήγησε στην αύξηση της μονοετούς επιβίωσης στο 24% έναντι 19% και την μέση επιβίωση 6,2 έναντι 5,9 μήνες.
Σχόλιο: Είναι αυτή εξέλιξη της ιατρικής με την οποία πρέπει να ασχοληθούμε ;;;;;;;;;;;

Στοιχειωμένα σπίτια - κάτι μου θυμίζει...

Η αφετηρία της μέσης ηλικίας


55 ετων, θεωρείται πλέον πως είναι η αφετηρία της "μέσης ηλικίας", σύμφωνα με έρευνα που έγινε για τον ιστότοπο www.lovetolearn.co.uk. Σε μια άλλη έρευνα δε, για την φιλανθρωπική οργάνωση Age UK, όταν ρωτήθηκαν Ευρωπαίοι πολίτες σε ποια ηλικία θεωρούν ότι τελειώνουν τα νιάτα, οι πιο απαισιόδοξοι (μηπως και ρεαλιστές;) ήταν οι Σουηδοί που απάντησαν "στα 34", ενω οι πιο αισιόδοξοι (μηπως και οι πιο "όσα έρθουν κι όσα πάνε, δεν βαριέσαι") ήταν οι Ελληνες, που είπαν "στα 52" 

(Η φωτογραφία έχει τίτλο "Το Τέλος της Νεότητας", και είναι τραβηγμένη από τον σπουδαίο Βρετανό καλλιτέχνη και φωτογράφο Richard Learoyd) 

Από το blog του Χρήστου Μιχαηλίδη


Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Σαββόπουλος για τον Χατζηδάκι.



«Ακούς ένα τραγούδι του Χατζιδάκι· τελειώνει και νιώθεις μέσα σου ευγενέστερος. Γιατί ξεπλένει από μέσα μας κάθε ευτέλεια, ανελευθερία και λαϊκισμό, δικό μας ή των άλλων, αδιάφορο. Υπάρχει κάτι σαν κορυφαία πράξη αντίστασής μέσα σ' αυτά τα αγαπημένα κομμάτια. Σαν γλυκό φως στο σκοτάδι, που μας κάνει πιο ταπεινούς, δηλαδή πιο ικανούς για την αμοιβαία, επιτέλους, συγχώρεση.

Έζησε και εργάστηκε σκληρά, με συνείδηση καταγωγής, ελεύθερο φρόνιμα, γενναιοδωρία και αυστηρότητα αληθινού μάγκα κι ανατολίτη. Έτσι και μόνον έτσι κατέκτησε κάποτε την οικουμένη και εξασφάλισε τη θέση του στην Ευρώπη, με χαρακτηριστική άνεση, σαν παιδί. Σαν Έλληνας. Μου λείπει φριχτά μέσα στη κρίση. Έχω βέβαια τις ηχογραφήσεις του αλλά, τόσα χρόνια συνεχώς, δε μου αρκεί πια μόνον να τις ακούω, θέλω να τα πω κι εγώ αυτά τα τραγούδια, ιδίως τώρα κι ας μη διαθέτω την φωνή που θα προτιμούσε ο Μάνος».

Ήρθε στην Αθήνα για το πανεπιστήμιο.


«Αν στην Αθήνα κοιτάς τριγύρω σου πάει, το έχεις χάσει το παιχνίδι», μου λέει και γνέφω καταφατικά σαν υπνωτισμένη αλλά δεν καταλαβαίνω. Εγώ αγαπάω τους ανθρώπους όμως.

«Αυτοί πλέον δεν αγαπούν κανέναν, σκύβεις το κεφάλι και ζεις στον κόσμο σου για να επιβιώσεις, έτσι είναι εδώ στην Αθήνα, έτσι είναι πλέον στην Ελλάδα αγνοείς την δυστυχία του άλλου για να μπορέσεις να απολαύσεις τις λίγες ευτυχισμένες μέρες που σου απομένουν μέχρι να πεινάσεις κι εσύ».

Ναι, μα εγώ αγαπάω τους ανθρώπους...

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012

Τώρα που είσαι πτυχιούχος.



Από τον Tomas Friedman στους New York Times

Ότι αν εργαστείς σκληρά και ακολουθήσεις τους κανόνες, το αμερικανικό σύστημα θα σε ανταμείψει με μια καλή ζωή και θα δώσει την ευκαιρία στα παιδιά σου να κάνουν μια ζωή ακόμη καλύτερη.
Όμορφη φράση αλλά... ... ξεπερασμένη.
Η αλήθεια είναι πως αν θέλεις μια αξιοπρεπή δουλειά πρέπει να δουλέψεις πιο σκληρά απ’ ότι στο παρελθόν, να επανεφευρίσκεις συνεχώς τον εαυτό σου, να ακολουθήσεις ένα είδος μεταπτυxιακής εκπαίδευσης, να μη σταματάς να μαθαίνεις και να ακολουθήσεις τους κανόνες.
Διότι όταν ο Κλίντον διατύπωσε εκείνη τη φράση, το 1992, το Ιντερνέτ μόλις ερχόταν στο προσκήνιο, κανείς δεν είχε email και ο Ψυχρός Πόλεμος μόλις είχε τελειώσει. Ήταν ένας κόσμος πριν από την παγκοσμιοποίηση και την επανάσταση της τεχνολογίας, ένας κόσμος όπου τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά και όπου η Αμερική εξακολουθούσε να μπορεί να γράφει τους κανόνες στους οποίους οι άνθρωποι έπρεπε να υπακούουν. Ο κόσμος αυτός ανήκει στο παρελθόν. Η διά βίου μάθηση είναι πλέον το κλειδί για να εντάσσεται κανείς στη μεσαία τάξη, και να παραμένει εκεί.
Ο μελλοντολόγος...
... Άλβιν Τόφλερ είπε κάποτε ότι στο μέλλον «ο αναλφαβητισμός δεν θα μετράται με βάση αυτούς που δεν μπορούν να διαβάσουν και να γράψουν, αλλά με βάση αυτούς που δεν θα μπορούν να μαθαίνουν και να ξαναμαθαίνουν».
Τα ποσοστά της ανεργίας στις ΗΠΑ είναι αποκαλυπτικά: 4,1% για όσους σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο για τέσσερα χρόνια, 6,6% για όσους ακολούθησαν διετή πανεπιστημιακή εκπαίδευση, 8,8% για τους απόφοιτους λυκείου και 12% για όσους δεν τέλειωσαν καν το σχολείο.

Να είσαι πάντα καλά αγόρι μου

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

Scarborough Fair

Αγαπημένο κομμάτι, που σήμερα ανακάλυψα τους στίχους του, και τη σημασία του. Αλήθεια τι τραγούδαγα τόσα χρόνια ;;;; απογοήτευση !!!!

Την αλήθεια θα βρείτε στη wikipedia.

Lyrics | Simon And Garfunkel lyrics - Scarborough Fair lyrics


A version published in 1889[2] is typical of modern versions:
Are you going to Scarborough Fair?
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
Remember me to one who lives there,
For once she was a true love of mine.
Tell her to make me a cambric shirt,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
Without any seam or needlework,
Then she shall be a true lover of mine.
Tell her to wash it in yonder well,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
Where never spring water or rain ever fell,
And she shall be a true lover of mine.
Tell her to dry it on yonder thorn,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
Which never bore blossom since Adam was born,
Then she shall be a true lover of mine.
Now he has asked me questions three,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
I hope he'll answer as many for me
Before he shall be a true lover of mine.
Tell him to buy me an acre of land,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
Betwixt the salt water and the sea sand,
Then he shall be a true lover of mine.
Tell him to plough it with a ram's horn,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
And sow it all over with one pepper corn,
And he shall be a true lover of mine.
Tell him to shear it with a sickle of leather,
Parsley, sage, rosemary, and thyme;
And bind it up with a peacock feather.
And he shall be a true lover of mine.
Tell him to thrash it on yonder wall,
Parsley, sage, rosemary, and thyme,
And never let one corn of it fall,
Then he shall be a true lover of mine.
When he has done and finished his work.
Parsley, sage, rosemary, and thyme:
Oh, tell him to come and he'll have his shirt,
And he shall be a true lover of mine.

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

3 του Σεπτέμβρη να φεύγεις...

Τι εξέφρασε στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ;
Την ευκαιρία του μη προνομιούχου να πλιατσικολογήσει και αυτός στο κράτος. Με ερμαφρόδιτο άλλοθι, πότε κεντρώο, πότε αριστερό, αλλά κατά βαθιά συντηρητικό. Με νέα τζάκια, με καινούργια αστική τάξη, με ιδεολογήματα στη θέση των ιδεών και με μυθεύματα αντί οραμάτων. Μία παραμύθα που μας βόλευε όλους, φούσκα που όλοι της δώσαμε αέρα.  Λίγο ως πολύ η ιστορία του ΠΑΣΟΚ είναι ο ιστός του εφιάλτη μας.

Κώστας Γιαννακίδης στο Protagon

Φωτογραφία δεν υπάρχει αφού μας πήρανε τις δύο ακτίνες του ήλιου.

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Έρωτες



Και ξαφνικά, προχθές, κάτω από έναν πηχυαίο τίτλο για την οικονομική κρίση και δίπλα στη φωτογραφία ενός Ασάνζ που βγάζει τον τελευταίο πύρινο λόγο του κατά της παγκόσμιας καταπίεσης, μια απροσδόκητη ομολογία στην πρώτη σελίδα της «Κοριέρε ντέλα Σέρα».
«Είμαι 58 ετών, και αισθάνομαι πολύ μεγάλος για να ερωτευτώ. Τον έρωτα που σ’ αρπάζει από τα μαλλιά, για να θυμηθούμε τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ, ας τον αφήσουμε σ’ αυτούς που έχουν ακόμη μαλλιά. Και μαλλιά μαύρα, ή φυσικά ξανθά, όχι βαμμένα».
Το κείμενο υπογράφεται από τον δημοσιογράφο Πάολο Κόντι. Την ηλικία του τη μάθαμε. Χώρισε πριν από τέσσερα χρόνια, έχει αξιαγάπητες κόρες, και στη ζωή του έχει ερωτευτεί πολλές φορές.
Αυτό που έμαθε είναι ότι ο έρωτας είναι πάντα μια σύγκρουση ανάμεσα σ’ ένα μελλοντικό θύτη κι ένα μελλοντικό θύμα. Μια ωμή και αμείλικτη παγίδα στην οποία πέφτεις με τη θέλησή σου όταν είσαι νέος, τότε που συμπίπτεις με τη σύντροφό σου όπως κάνουν ρίμα οι λέξεις σε ένα ποίημα. Οταν είσαι 50 ή 60, όμως, η ιδέα αυτή είναι για να γελάς, ή να κλαις. Ιδίως αν ερωτευτείς, όπως συμβαίνει σε πολλούς, μια γυναίκα πολύ μικρότερή σου.
Εχει δίκιο ο συνάδελφος; Ή μήπως γενικεύει κάποια συμπεράσματα που έχει βγάλει από την προσωπική του ιστορία; Οι Ιταλοί είναι διχασμένοι, άλλοι τον επικρίνουν, άλλοι τον παρηγορούν, άλλοι πάλι τον επαινούν επειδή τόλμησε να εκφράσει τις σκέψεις του δημοσίως.
«Εγώ τη γυναίκα μου την έχω ερωτευτεί σε διάφορες ηλικίες», λέει ένας καθηγητής, ενώ μια σύμβουλος γάμου υποστηρίζει ότι ο έρωτας είναι δυνατός σε κάθε ηλικία, αν και η μεγάλη διαφορά ηλικίας είναι πράγματι προβληματική: τι θα μοιραστείς με έναν άνθρωπο αν δεν μπορείς να μιλήσεις για τα ίδια τραγούδια, τα ίδια βιβλία, τα ίδια ιστορικά γεγονότα;
Ο Γκαίτε, πάντως, δεν είχε τέτοιο πρόβλημα. Και στα 74 χρόνια του πληγώθηκε βαθιά όταν η 18χρονη βαρόνη Ουλρίκε φον Λέβετσοφ απέρριψε την πρότασή του να τον παντρευτεί. Ετσι έγραψε την Ελεγεία του Μαρίενμπαντ,  ένα από τα ωραιότερα γερμανικά ποιήματα για τον έρωτα. Το τελείωσε μέσα σε μια εβδομάδα, αλλά ντρεπόταν, και το έδειξε μόνο στους στενούς του φίλους.

Το κράτησα  μέσα στο πηγαινέλα  του καλοκαιριού, δεν θυμάμαι πλέον που το διάβασα. 

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

Να γιατί δεν μου αρέσει η "επιστημονική φαντασία".



Διότι δεν είναι ούτε επιστημονική ούτε φαντασία και πάνω απ΄ όλα, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τα βιβλία και τις ταινίες "επιστημονικής φαντασίας".

Κυριακή 8 Ιουλίου 2012

Έργο τέχνης

Κήρυγμα μίσους ...


από ανθρώπους που θα έπρεπε υποτίθεται να κηρύσσουν την αγάπη και την ανοχή...

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Στη κόρη, μετά την επιτυχία της.


" Για τη ζωή μας την ίδια δεν είμαι αισιόδοξος. Νομίζω ότι έχουμε ένα κενό πολλών ετών μπροστά μας. Όσοι μπορέσουν, δημιουργώντας, να πηδήξουν και να γαντζωθούν στην αντιπέρα όχθη, θα διασωθούν".
Κ. Τσόκλης



Κυριακή 17 Ιουνίου 2012

Το άλλο, όμως, είναι καθοριστικό. Το μοντέλο που δυσκολεύονται να αφήσουν πίσω τους ΝΔ και Πασόκ, και θέλει να επαναφέρει ακόμα ισχυρότερο ο Σύριζα, έχει τελειώσει στο σύγχρονο κόσμο.

Η καλύτερη ανάλυση της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας από τον Φ. Γεωργελέ στην Athens Voice.

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/396/edito-396

Το κακό είναι ότι δεν έχει για άλλη μια φορά το "δια ταύτα" και ήρθε η ώρα να σηκωθώ να πάω να ψηφίσω.

Αυτά που με τρομάζουν.


και δείχνουν τι ακόμα μας περιμένει...

Εσύ τι ποσοστό καρδιάς έχεις;