Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010
Λέγαµε για µας, αλλά τελευταία οι Γάλλοι είναι εκείνοι που δεν µας αφήνουν να βαρεθούµε. Οι µαζικές απελάσεις των Ροµά. Οι επαναλαµβανόµενες απεργίες για τις συντάξεις. Και τώρα, οι εκθέσεις που χαρακτηρίζονται ακατάλληλες για ανηλίκους.
Πριν από λίγες ηµέρες, η Λιµπερασιόν προκάλεσε αίσθηση δηµοσιεύοντας στην πρώτη της σελίδα µια φωτογραφία του Λάρι Κλαρκ που έδειχνε ένα αγκαλιασµένο γυµνό ζευγάρι. Ο τίτλος ήταν «Απαγορευµένο στους κάτω των 18 ετών» και αναφερόταν στην απόφαση του Δήµου του Παρισιού να θέσει ηλικιακό όριο στην αναδροµική έκθεση του αµερικανού φωτογράφου και σκηνοθέτη που παρουσιάζεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού.
«Πρόκειται για µια επίθεση της γενιάς των µεγάλων εναντίον των νέων», σχολίασε ο 67χρονος Κλαρκ. «Αν έπρεπε να απαγορεύσουν σε κάποιους την είσοδο, αυτοί είναι οι άνω των 18».
Η Μοντ αποκαλύπτει τώρα ένα νέο κρούσµα λογοκρισίας (ή, καλύτερα, σεµνοτυφίας) στην Πόλη του Φωτός. Στο Φεστιβάλ Κόµικς του Σαιν-Μαλό, που συµπληρώνει αυτή την εβδοµάδα τα 30 του χρόνια και είναι το δεύτερο σε σηµασία µετά το Φεστιβάλ της Ανγκουλέµ, υπήρχε µια αίθουσα αφιερωµένη στον Ρεζέρ (ή Ράιζερ), τον αιρετικό γάλλο σκιτσογράφο που πέθανε το 1983 σε ηλικία µόλις 42 ετών. Στην είσοδο αυτής της αίθουσας υπήρχε µια επιγραφή που έλεγε: «Η είσοδος απαγορεύεται στους ανηλίκους που δεν συνοδεύονται από τους γονείς τους. Μερικά από τα έργα που εκτίθενται, πραγµατεύονται το θέµα της σεξουαλικότητας και ενδέχεται να σοκάρουν τους νεώτερους». Δύο είναι τα ερωτήµατα που προκύπτουν. Αν πρέπει οπωσδήποτε οι ανήλικοι να συνοδεύονται - προφανώς για να µπορεί κάποιος να λύνει επιτόπου τις απορίες τους - γιατί να είναι οπωσδήποτε οι γονείς τους και όχι, ας πούµε, ένας θείος ή µια θεία; Και το σηµαντικότερο: ποια είναι τα συγκεκριµένα έργα του δαιµόνιου σκιτσογράφου που «ενδέχεται να σοκάρουν»; Η γυναίκα που χουφτώνει ένα όργανο της τάξης; Το γουρούνι που παίρνει από πίσω τον κυνηγό που σκότωσε το ταίρι του και πρέπει τώρα να το αναπληρώσει; Ο πιλότος της Αιρ-Φρανς που αρνείται να πηδήξει την αεροσυνοδό επειδή κάνει απεργία;
Οχι. Υστερα από εκτενές ρεπορτάζ, η γαλλική εφηµερίδα ανακάλυψε ότι το σκίτσο για το οποίο έγινε όλη η φασαρία λέγεται «Μοναξιά», περιλαµβάνεται στο άλµπουµ «Τρελοί από έρωτα» και απεικονίζει έναν φαροφύλακα να αυνανίζεται κάτω από το φως του φάρου. «Αναλαµβάνω τις ευθύνες µου», δήλωσε κατηγορηµατικά ο υπεύθυνος της έκθεσης Φρεντ Λεκώ. «Δεν µπορούσα όµως να δείξω σε ένα παιδί κάποιον που αυνανίζεται». Γιατί άραγε; Για να µην παίρνει ιδέες; Για να µη δει πώς γίνεται; Ή µήπως επειδή ο αυνανισµός αποτελεί αµάρτηµα, όπως υποστηρίζει εκείνη η απίθανη υποψήφια του Ρεπουµπλικανικού Κόµµατος στο Ντελαουέρ;
Από τον εκλεκτό δημοσιογράφο Μιχάλη Μητσό
http://diastaseis.blogspot.com/
Από το δικό του blog έμαθα και αυτό το εξαιρετικό site http://www.aldaily.com/που συστήνω ανεπιφύλακτα.
Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010
Εκατό χρόνια μετά 41 παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτες γυρίζουν με εκείνη την αρχική κάμερα μία μικρού μήκους ταινία με τους εξής περιορισμούς.
- Να είναι διάρκειας 52 sec.
- Να μην έχει ήχο.
- Να κάνουν μόνο 3 λήψεις.
Η ταινία λέγεται Lumiere & Company. Ψάξτε την, αξίζει.
Επίσης για "άλλες ταινίες" από αυτές που βλέπετε στην TV ή στα γνωστά site...
http://www.foriegnmoviesddl.com/
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
Βιβλία! Μια σπάνια και λιγότερο ακριβή απόλαυση στο πρώτο καλοκαίρι της οικονομικής χρεοκοπίας. Διαβάστε βιβλία που πλουτίζουν την ύπαρξη σας με τις ζωές των άλλων, πολλαπλασιάζουν τις δυνατότητες σας με αυτά που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί και προετοιμάζουν τη μύηση σας στο απελευθερωτικό διονυσιακό πεσσιμισμό που περιλαμβάνει την Άνοδο και την Πτώση, την Ύβρι και τη Νέμεσι, τον Έρωτα και το Θάνατο, τον εντός μας Θνήσκοντα και Αναγεννόμενο "μικρό θεό". Τα πρόσωπα και τα έθνη όταν τα έχουν κάνει θάλασσα και οι ματαιότητες τους έχουν συντριβεί το ρίχνουν στο "διάβασμα". Στοιχίζει άλλωστε πολύ λιγότερο απ'ότι οι ψευδαισθήσεις τους.Μίμης Ανδρουλάκης
Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
| Yann Tiersen & Car... |
Φόντο σε ένα βροχερό Σάββατο του Ιουνίου. Ευτυχώς που μου λείπουν μόνο κάποιες λεξούλες στα γαλλικά... Τι κρίμα που εδώ η υπέροχη φωνή της Carla Bruni χάθηκε μέσα στο προεδρικό προφιλ της.
Νίκος Δήμου
Γράμμα στον Στάθη (2)
Σε διαβάζω να απορείς για την ζωντάνια και την δημιουργικότητα της Ανιές Βαρντά στα ογδόντα της. Εγώ, που είμαι πέντε χρόνια νεότερός της, απορώ που απορείς. Η έννοια «γέρος» είναι μία σύμβαση, ένα κατασκεύασμα. Χρειάστηκε να φτάσω εδώ για να το καταλάβω. Χρειάστηκε να περάσω από το σοκ του γήρατος, να τρομάξω βλέποντας ξαφνικά το είδωλό μου σε μία βιτρίνα (ποιος είναι αυτός ο γέρος;) να νιώσω τον ενοχλητικό ρατσισμό (αλλά και τον ενοχλητικότερο σεβασμό) των νεότερων – για να καταλάβω πως δεν τρέχει τίποτα. Δεν άλλαξε τίποτα – μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Αυτός που ήμουν, είμαι.
Σκέπτομαι, αισθάνομαι, κινούμαι, γράφω, φωτογραφίζω, όπως πάντα. Λίγο πιο αργός στις κινήσεις, σίγουρα πιο γρήγορος στη σκέψη. Η ηλικία είναι για να την ξεχνάς.
Οι περισσότεροι νέοι είναι πιο γέροι από μένα. Μερικοί νομίζεις ότι γεννήθηκαν γέροι. Αντίθετα, γνωρίζω συνομήλικούς μου που βγάζουν σπίθες. Δημιουργούν καλύτερα από ότι στα τριάντα τους.
Ξέρω, η εποχή μας έχει το cult, τη λατρεία του καινούργιου, του νεότερου και άρα του νέου ανθρώπου. Το καλλιέργησα κι εγώ κάποτε ως διαφημιστής. Το NEW γραμμένο στην συσκευασία ή στην διαφήμιση ενός προϊόντος δίνει 25% μεγαλύτερη προσοχή και αρχική απήχηση. Αντίθετα παλιότερες εποχές τιμούσαν τους γέροντες και είχαν κυρίαρχο σώμα μια Γερουσία.
Και τα δύο είναι λάθος. Η ηλικία από μόνη της δεν είναι αξία ούτε απαξία. Δεν γίνεται κανείς σοφότερος επειδή γερνάει – αν δεν είχε ήδη σοφία μέσα του. Το γήρας επιτείνει το υπάρχον: έτσι ο βλάκας γίνεται ακόμα πιο βλάκας με τα χρόνια. Και επίμονος, λόγω «πείρας».
Η ουσία είναι στην ζωντάνια. Το «γέρος» δεν έχει σημασία – αλλά το «γερασμένος» έχει. Ένας γερασμένος νέος είναι χειρότερος από ένα νέο γέροντα. Που παραμένει ανοιχτός σε όλα, ζωντανός, δημιουργικός, δυναμικός.
Γι αυτό Στάθη μην απορείς που η Βαρντά δημιουργεί στα ογδόντα της. Να απορείς περισσότερο που οι περισσότεροι νέοι την βγάζουν στις καφετέριες περιμένοντας κάποιο διορισμό και ασχολούνται από τώρα με το πόση σύνταξη θα πάρουν όταν γεράσουν.
Στην Lifo 3.6.2010
Γράμμα στον Στάθη (2)
Σε διαβάζω να απορείς για την ζωντάνια και την δημιουργικότητα της Ανιές Βαρντά στα ογδόντα της. Εγώ, που είμαι πέντε χρόνια νεότερός της, απορώ που απορείς. Η έννοια «γέρος» είναι μία σύμβαση, ένα κατασκεύασμα. Χρειάστηκε να φτάσω εδώ για να το καταλάβω. Χρειάστηκε να περάσω από το σοκ του γήρατος, να τρομάξω βλέποντας ξαφνικά το είδωλό μου σε μία βιτρίνα (ποιος είναι αυτός ο γέρος;) να νιώσω τον ενοχλητικό ρατσισμό (αλλά και τον ενοχλητικότερο σεβασμό) των νεότερων – για να καταλάβω πως δεν τρέχει τίποτα. Δεν άλλαξε τίποτα – μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Αυτός που ήμουν, είμαι.
Σκέπτομαι, αισθάνομαι, κινούμαι, γράφω, φωτογραφίζω, όπως πάντα. Λίγο πιο αργός στις κινήσεις, σίγουρα πιο γρήγορος στη σκέψη. Η ηλικία είναι για να την ξεχνάς.
Οι περισσότεροι νέοι είναι πιο γέροι από μένα. Μερικοί νομίζεις ότι γεννήθηκαν γέροι. Αντίθετα, γνωρίζω συνομήλικούς μου που βγάζουν σπίθες. Δημιουργούν καλύτερα από ότι στα τριάντα τους.
Ξέρω, η εποχή μας έχει το cult, τη λατρεία του καινούργιου, του νεότερου και άρα του νέου ανθρώπου. Το καλλιέργησα κι εγώ κάποτε ως διαφημιστής. Το NEW γραμμένο στην συσκευασία ή στην διαφήμιση ενός προϊόντος δίνει 25% μεγαλύτερη προσοχή και αρχική απήχηση. Αντίθετα παλιότερες εποχές τιμούσαν τους γέροντες και είχαν κυρίαρχο σώμα μια Γερουσία.
Και τα δύο είναι λάθος. Η ηλικία από μόνη της δεν είναι αξία ούτε απαξία. Δεν γίνεται κανείς σοφότερος επειδή γερνάει – αν δεν είχε ήδη σοφία μέσα του. Το γήρας επιτείνει το υπάρχον: έτσι ο βλάκας γίνεται ακόμα πιο βλάκας με τα χρόνια. Και επίμονος, λόγω «πείρας».
Η ουσία είναι στην ζωντάνια. Το «γέρος» δεν έχει σημασία – αλλά το «γερασμένος» έχει. Ένας γερασμένος νέος είναι χειρότερος από ένα νέο γέροντα. Που παραμένει ανοιχτός σε όλα, ζωντανός, δημιουργικός, δυναμικός.
Γι αυτό Στάθη μην απορείς που η Βαρντά δημιουργεί στα ογδόντα της. Να απορείς περισσότερο που οι περισσότεροι νέοι την βγάζουν στις καφετέριες περιμένοντας κάποιο διορισμό και ασχολούνται από τώρα με το πόση σύνταξη θα πάρουν όταν γεράσουν.
Στην Lifo 3.6.2010
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Eventually Spiros himself seduces her in a clapped out old cinema where they are spending the night. It is an act neither of love or lust but one born of the desperation of a middle-aged man trying to regain something of his lost youthful virility. The result is self-disgust and a terrible suicide of death by stinging. The only assertive creatures in Angelopoulos's despairing world are the bees.
Ο Μελισσοκόμος μου χάρισε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και με οδήγησε, μέσα από δαιδαλώδεις διαδρομές, σ' ένα ξέφωτο λυτρωτικής επιβεβαίωσης.
Σχόλια για την ταινία του 1986 στο internet.
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
Κυριακή 23 Μαΐου 2010
1945 Κορέα. Η θεραπεία του ερυσιπέλατος ( στρεπτοκοκκική φλεγμονή του δέρματος) ήταν η τοποθέτηση του ασθενούς - εδώ ενός βρέφους - μέσα στο σώμα ενος σφαγμένου γουρουνιού. Μέχρι τη δεκαετία του 80 στην Ελλάδα η θεραπεία, που προσωπικά είδα, ήταν η τοποθέτηση κοπριάς στη περιοχή. Η ιατρική περνά την παιδική της ηλικία. Η απόσταση των γιατρών, από τον μάγο της φυλής είναι πολύ μικρή, παρόλο που κάποιοι θα ήθελαν να είναι μάγοι. Τι κρίμα που δεν θα δω την περίοδο της ενηλικίωση της ιατρικής.
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Βλέπω πως μου έτυχε να περάσω τα στερνά μου χρόνια μέσα σε αυτή την αχλή. Οι έγνοιες των άλλων με αγγίζουν από μακριά, σαν ηχώ. Δεν ανησυχώ μην μου κόψουν την σύνταξη, γιατί δεν έχω σύνταξη. Ποτέ δεν επεδίωξα να έχω – μου φαινόταν αδιανόητο να αποσυρθώ, να μην εργάζομαι. Λατρεύω την δουλειά, όλες τις δουλειές που έκανα και κάνω. Μέσα από την δουλειά μου υπάρχω.
Γράφω αυτές τις σημειώσεις μόνο και μόνο για να γεμίσω τα κενό (του blog και το δικό μου). Νιώθω την ανοησία να γιγαντώνεται γύρω μου, αλλά δεν έχω πια κουράγιο να την πολεμήσω. Άλλωστε, είναι ανίκητη. Μία ζωή την πολέμησα και το μόνο που αποκόμισα είναι μία συντριπτική και διαρκή ήττα.
Ό,τι θα μπορούσα να πω για τα σημερινά, το έχω ήδη γράψει. Σε δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα. Η «Δυστυχία του να είσαι Έλληνας» εκδόθηκε το 75. Αν βρείτε κάπου ένα αντίτυπο (κυκλοφορεί ακόμα) διαβάστε το. Είναι οδυνηρά επίκαιρη.
Από το http://www.doncat.blogspot.com/ του Νίκου Δήμου.
Γράφω αυτές τις σημειώσεις μόνο και μόνο για να γεμίσω τα κενό (του blog και το δικό μου). Νιώθω την ανοησία να γιγαντώνεται γύρω μου, αλλά δεν έχω πια κουράγιο να την πολεμήσω. Άλλωστε, είναι ανίκητη. Μία ζωή την πολέμησα και το μόνο που αποκόμισα είναι μία συντριπτική και διαρκή ήττα.
Ό,τι θα μπορούσα να πω για τα σημερινά, το έχω ήδη γράψει. Σε δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα. Η «Δυστυχία του να είσαι Έλληνας» εκδόθηκε το 75. Αν βρείτε κάπου ένα αντίτυπο (κυκλοφορεί ακόμα) διαβάστε το. Είναι οδυνηρά επίκαιρη.
Από το http://www.doncat.blogspot.com/ του Νίκου Δήμου.
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Για τα εικοστά γενέθλια του Αλέξανδρου
"Forever Young"
May God bless and keep you always
May your wishes all come true
May you always do for others
And let others do for you
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.
May you grow up to be righteous
May you grow up to be true
May you always know the truth
And see the lights surrounding you
May you always be courageous
Stand upright and be strong
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.
May your hands always be busy
May your feet always be swift
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift
May your heart always be joyful
And may your song always be sung
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
| Daniel Barenboim -... |
Προσοχή!!! Αυτή η μουσική να ακουστεί μόνο αργά τη νύχτα, αλλιώς θα χαθεί...
Που πάει η μουσική, όταν δεν την ακούμε;
Αφιερωμένο στον άνθρωπο που μου το ξαναθύμησε.
(Words and Music by Joan Baez)
I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call
And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall
As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest
Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust
Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms
And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed
Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square
Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there
Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague
Because I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
I've already paid
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
"Αποκοιμισμένη να φυσώ, να σε πηγαίνω
Μες από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές."
"Τα φεγγερά περάσματα και οι κρυφές της θάλασσας στοές" του Ελύτη στη Μήλο, όπως μου αποκαλύφθηκαν από τον Νίκο Δήμου στις "΄Κομμένες λέξεις", του οποίου δηλώνω ανερυθρίαστα φανατικός.
http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=40&time_id=404&cat_id=40
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


.jpg)
.jpg)






















