Ως βιολόγος, ο κ. Γουάτσον θα έχει πολλά να πει για εκείνους τους οργανισµούς οι οποίοι, µη µπορώντας να εξελιχθούν, µια µέρα πεθαίνουν. ∆εν ξέρω αν έχει υπόψη του το ιστορικό απολίθωµα που ακούει στο όνοµα «πανεπιστηµιακό άσυλο» και το οποίο, µε τους σπασµούς που παράγει,σκάει κάθε τόσο µύτη στη σκηνή της δηµόσιας ζωής.
∆εν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, υποθέτω, που είχε την ευκαιρία να το ζήσει σε όλη του τη δόξα. Πριν από µερικά χρόνια ο ιστορικός Στεφάν Κουρτουά, εκ των συγγραφέων του έργου «Η µαύρη βίβλος του κοµµουνισµού», είχε βρεθεί µπροστά στην ιστορική αλήθεια όταν ζηλωτές από τη θεολογική σχολή της ΚΝΕ τού είχαν απαγορεύει να µιλήσει. Απλά, τόσο απλά.
Τώρα βέβαια τα πράγµατα έγιναν διαφορετικά. Στην αίθουσα οι περισσότεροι γιουχάισαν τους ζηλωτές, τους απώθησαν και ένας καθηγητής της Ιατρικής άρπαξε τον υπερκινητικό µε το κοντάρι της σηµαίας που προσπάθησε να επιτεθεί στον 83χρονο νοµπελίστα. Λίγοι πρόσεξαν πως το πανό έγραφε τη λέξη: «Επιστήµη».
Κοινώς, τα παιδιά βρέθηκαν εκεί για να εγκαλέσουν τον κ. Γουάτσον και να αποκαταστήσουν την επιστηµονική τάξη. Ηθελαν να τον εµποδίσουν να µολύνει το ακροατήριό του µε τις «φασίζουσες» θεωρίες του περί του DNA της λευκής φυλής, µε τη «σεξιστική» συµπεριφορά του, ενδεχοµένως γιατί πίστευαν πως είναι συνεργάτης της Αστυνοµίας αφού το DNA χρησιµοποιείται πλέον στις έρευνές της για την ταυτοποίηση των ενόχων. Τα παιδιά την επιστηµονική αλήθεια διεκδικούσαν. Ή, εν πάση περιπτώσει, αυτό το µόρφωµα που στο µυαλό τους κατέχει τη θέση της αλήθειας, ένα συνονθύλευµα από µερικές σελίδες Προυντόν, κάτι φράσεις από Μαρξ, µπόλικη υποκουλτούρα από µπλογκ και προκηρύξεις και άφθονες δόσεις από το καφενόβιο θράσος που µοιράζει δηµοκρατικά στους κατόχους της η άγνοια.
Τα παιδιά είναι πρότυπα παραδείγµατα αυτού του υβριδικού είδους που εκτρέφει το ελληνικό πανεπιστήµιο.
Ενα είδος που πιστεύει πως η επιστηµονική γνώση είναι θέµα άποψης, πως οι απόψεις του είναι ισότιµες, αν όχι ανώτερες από την επιστηµονική γνώση και πως η επιστηµονική έρευνα είναι αντικείµενο διεκδίκησης, όπως η σωτηρία των µισθών.
Η παράδοση είναι µακρά. Στην «Αργώ» του Θεοτοκά ο φοιτητικός σύλλογος ψηφίζει για να αποφασίσει αν υπάρχει Θεός. Αυτά στον Μεσοπόλεµο θεωρούνταν λογοτεχνικά αξιοπερίεργα, αλλά τώρα αυτά έχουν νοµιµοποιηθεί, σε αυτά στηρίζεται η «δηµοκρατική» λειτουργία των εκπαιδευτικών µας ιδρυµάτων. ∆εν είναι µακριά η ηµέρα όπου θα ψηφίζουν για να εγκρίνουν τη Θεωρία της Σχετικότητας.
Οι φωνές, τα πανό, ή ο τραµπουκισµός µε στόχο έναν 83χρονο είναι τα συµπτώµατα µιας βαριάς ασθένειας, της ήττας του ελληνικού πανεπιστηµίου.
Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον!
∆εν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, υποθέτω, που είχε την ευκαιρία να το ζήσει σε όλη του τη δόξα. Πριν από µερικά χρόνια ο ιστορικός Στεφάν Κουρτουά, εκ των συγγραφέων του έργου «Η µαύρη βίβλος του κοµµουνισµού», είχε βρεθεί µπροστά στην ιστορική αλήθεια όταν ζηλωτές από τη θεολογική σχολή της ΚΝΕ τού είχαν απαγορεύει να µιλήσει. Απλά, τόσο απλά.
Τώρα βέβαια τα πράγµατα έγιναν διαφορετικά. Στην αίθουσα οι περισσότεροι γιουχάισαν τους ζηλωτές, τους απώθησαν και ένας καθηγητής της Ιατρικής άρπαξε τον υπερκινητικό µε το κοντάρι της σηµαίας που προσπάθησε να επιτεθεί στον 83χρονο νοµπελίστα. Λίγοι πρόσεξαν πως το πανό έγραφε τη λέξη: «Επιστήµη».
Κοινώς, τα παιδιά βρέθηκαν εκεί για να εγκαλέσουν τον κ. Γουάτσον και να αποκαταστήσουν την επιστηµονική τάξη. Ηθελαν να τον εµποδίσουν να µολύνει το ακροατήριό του µε τις «φασίζουσες» θεωρίες του περί του DNA της λευκής φυλής, µε τη «σεξιστική» συµπεριφορά του, ενδεχοµένως γιατί πίστευαν πως είναι συνεργάτης της Αστυνοµίας αφού το DNA χρησιµοποιείται πλέον στις έρευνές της για την ταυτοποίηση των ενόχων. Τα παιδιά την επιστηµονική αλήθεια διεκδικούσαν. Ή, εν πάση περιπτώσει, αυτό το µόρφωµα που στο µυαλό τους κατέχει τη θέση της αλήθειας, ένα συνονθύλευµα από µερικές σελίδες Προυντόν, κάτι φράσεις από Μαρξ, µπόλικη υποκουλτούρα από µπλογκ και προκηρύξεις και άφθονες δόσεις από το καφενόβιο θράσος που µοιράζει δηµοκρατικά στους κατόχους της η άγνοια.
Τα παιδιά είναι πρότυπα παραδείγµατα αυτού του υβριδικού είδους που εκτρέφει το ελληνικό πανεπιστήµιο.
Ενα είδος που πιστεύει πως η επιστηµονική γνώση είναι θέµα άποψης, πως οι απόψεις του είναι ισότιµες, αν όχι ανώτερες από την επιστηµονική γνώση και πως η επιστηµονική έρευνα είναι αντικείµενο διεκδίκησης, όπως η σωτηρία των µισθών.
Η παράδοση είναι µακρά. Στην «Αργώ» του Θεοτοκά ο φοιτητικός σύλλογος ψηφίζει για να αποφασίσει αν υπάρχει Θεός. Αυτά στον Μεσοπόλεµο θεωρούνταν λογοτεχνικά αξιοπερίεργα, αλλά τώρα αυτά έχουν νοµιµοποιηθεί, σε αυτά στηρίζεται η «δηµοκρατική» λειτουργία των εκπαιδευτικών µας ιδρυµάτων. ∆εν είναι µακριά η ηµέρα όπου θα ψηφίζουν για να εγκρίνουν τη Θεωρία της Σχετικότητας.
Οι φωνές, τα πανό, ή ο τραµπουκισµός µε στόχο έναν 83χρονο είναι τα συµπτώµατα µιας βαριάς ασθένειας, της ήττας του ελληνικού πανεπιστηµίου.
Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον!
Ο τραµπουκισµός µε στόχο έναν 83χρονο είναι τα συµπτώµατα της ήττας του ελληνικού πανεπιστηµίουΑλήθειες που επιτέλους κάποιος πρέπει να πει. Το θέμα είναι πόσοι θα τις ακούσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου